Monachium
Z końcem listopada 1945 roku wyszedł w Monachium pierwszy powojenny tomik wierszy Borowskiego pt. Imiona nurtu. Ukazał się on nakładem "Oficyny warszawskiej", założonej na obczyźnie dzięki zapobiegliwości jego towarzyszy obozowych. "Imiona nurtu - wyznał poeta w liście do przyjaciela - są bardzo nie-obowiązującym wyborem wierszy, i to wyborem dawnym - z lipca, kiedy nie miałem ani wierszy, ani nie mogłem za dobrze chodzić i myśleć". Tego samego roku wyszła nakładem "Oficyny warszawskiej" książka pt. 159 Poszukiwania. Tracing, na którą złożyły się dwie rymowane wypowiedzi, jedna Tadeusza Borowskiego i jedna Krystyna Olszewskiego, na temat pracy w Biurze Poszukiwań Rodzin. W Monachium, w 1946 roku, ukazał się również zbiorowy tom opowiadań obozowych pt. Byliśmy w Oświęcimiu, której autorami są Tadeusz Borowski, Krystyn Olszewski i Janusz Nel Siedlecki. "Rzecz jest nieszczęśliwą mieszaniną encyklopedii, symfonii, odezwy, anegdoty - zwierzył się poeta w liście do przyjaciółki. - Już same tytuły (Z baedekerem między druty, Nie radzę chorować, Proszę państwa do gazu) - mówią wiele. Przykro mi, że to moje pomysły. Napisałem do rozmaitych celów: raz, że można wydać, dwa - żeby pokazać (choć w nielicznych fragmentach) życie codzienne obozu i zedrzeć tzw. męczeństwo z człowieka, i wreszcie - że zło nie było udziałem tylko jednej strony".
W Monachium nie tracił poeta czasu, uczył się języków: greckiego i angielskiego, studiował historię sztuki, chodził na koncerty, do teatru, a przede wszystkim dużo czytał. Podjął wyprawę do Włoch, lecz dotarł tyl-* ko do Murnau. Odwiedził natomiast Paryż i Niceę i powrócił do Monachium w ciągłym oczekiwaniu na przyjazd narzeczonej. Jednocześnie żywo interesowały go sprawy krajowe, w miarę upływu czasu ogarniała go coraz większa nostalgia i wreszcie podjął decyzję powrotu. 31 maja 1946 roku transportem repatriacyjnym wyruszył do ojczyzny. W Monachium napisał ostatnią swoją wypowiedź poetycką - traktat w dwudziestu 160 częściach O poezji i poecie, który nie doczekał się wydania. Pozostawił liryki, erotyki, poematy, fraszki i satyry. "Jego poezja - pisze Tadeusz Drewnowski - przechodziła rozmaite szkoły: Horacego i Mickiewicza, Staffa i katastrofistów, Gałczyńskiego i Broniewskiego, a także Tuwima-satyryka... Poezja Borowskiego... stwierdza dalej Drewnowski - jest pamiętnikiem jego podróży. Wielkiej podróży, jaką odbywał z zimnymi, otwartymi oczami i wrażliwym aż do obłędu sumieniem".
Po prawie czteroletniej nieobecności powrócił Borowski do kraju i od razu włączył się do pracy nad odbudową jego życia kulturalnego. Jednocześnie kontynuował studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie objął funkcję asystenta. W latach 1946 - 1948 współpracował z prasą młodzieżową, był członkiem redakcji "Świata Młodych", "Przeglądu Akademickiego", "Pokolenia", "Płomienia". Pracował społecznie na terenie Związku Literatów Polskich. W 1948 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był współzałożycielem i kierownikiem Klubu Młodych Literatów i Naukowców przy Domu Wojska Polskiego w Warszawie. W 1947 roku redagował pismo literackie "Nurt". Jesienią 1947 roku przebywał z delegacją literatów polskich w Jugosławii. Podczas Międzynarodowego Kongresu Intelektualistów we Wrocławiu, w 1949 roku, redagował codzienny biuletyn Kongresu W obronie pokoju.
