Poemat satyryczny
W 1942 roku Borowski przekazał przyjaciołom pr pisany na maszynie w kilku zaledwie egzemplarz' swój poemat satyryczny Do Madonny Ryngrafoi składający się z blisko stu zwrotek czterowierszow; który zaginął bezpowrotnie. Tego samego roku w f dniu ukazał się właściwy debiut Borowskiego, to pt. Gdziekolwiek ziemia, własnoręcznie odbity p poetę na powielaczu, jako druk konspiracyjny, wyć anonimowo, w 165 egzemplarzach. Tom został szj rozchwytany, lecz nie spotkał się z entuzjastycz przyjęciem, uznano go za "interesujący". "Gdyby rowski wybrał inne swoje wiersze - stwierdza Tad Drewnowski - których miał pod dostatkiem, zosi zapewne lepiej przyjęty przez otoczenie. Wybrał poetycki Gdziekolwiek ziemia napisany prawie w a klasycznym, bezrymowym heksametrem, ciemny l ! tyczny, wypełniony kosmicznymi wizjami, pękając 155 nawału obrazów; poemat ponury, nieefektowny, npodobania się. Mimo że jego kosmogonię cechuje młodzieńcza naiwność, a odniesienia lekturowe i metaforyczne są często sztubackie, cykl poetycki na tle twórczości młodych zaskakuje swym maksymalizmem i z tego tytułu zapewne został przez Borowskiego wyróżniony. Wszechświat i kula ziemska, czasy pogardy i czasy sądu ostatecznego, poeta, pieśń poety i jego filozofia świata, to zaiste niemało na siły dziewiętnastoletniego autora". W swym debiutanckim tomie dał poeta katastroficzną wizję świata, lecz "w katastrofizmie Borowskiego - pisze dalej Drewnowski - nakładają się i sumują bogatsze niż gdziekolwiek doświadczenia, doświadczenia zarówno dzieciństwa, jak i okupacji, i to - wraz z załamaniem się młodzieńczej metafizyki - decyduje o katastrofizmie totalnym, nie dopuszczającym żadnego świata i nadziei znikąd...".
Wiosną 1942 roku zrodziło się głębokie uczucie poety do koleżanki ze studiów uniwersyteckich, Marii Rundo. Płomienna miłość, jaką się nawzajem obdarzali, stała się dla Borowskiego inspiracją do wielu utworów. "Miłość i poezja - pisze Tadeusz Drewnowski - splotły się w tym związku nierozdzielnie i każda sytuacja, każda niemal chwila tej miłości została zanotowana po staffowsku w wierszach miłosnych i erotykach". Następnego roku młodzi zamierzali się pobrać, w związku z czym podjęli starania o mieszkanie. Kiedy ich zamiar bliski był zrealizowania, Maria została zatrzymana przez gestapo w mieszkaniu Marii i Czesława Mankiewiczów, ściśle związanych z podziemiem komunistycznym. Hitlerowcy, natrafiwszy na ślad, więzili każdego przybywającego do ich domu. Do "kotła" na Puławskiej trafił także Tadeusz Borowski, poszukujący swej narzeczonej. Aresztowany został 25 lutego 1943 roku i przewieziony na Pawiak wraz z Marią i Mankiewiczami. "Moje dzieje więzienne są krótkie - zwierzył się poeta w jednym ze swych listów - głód, wilgoć i pluskwy podziemi Pawiaka... spokojna, ciężarna Maria i niezmiernie pobity Czesław...".
