Konspiracja
Jednakże najwięcej czasu poświęcał Borowski nauce, I w czasie wojny groziło to poważnymi konsekwencjami, I gdyż hitlerowski okupant stosował ostre represje wobec uczącej się młodzieży. Studenci na zajęcia zbierali się w coraz to innych mieszkaniach prywatnych, w tym również w domach profesorów, co umożliwiało im prze-stawanie z wybitnymi przedstawicielami nauki i korzystanie z ich bogatych bibliotek. Studiując polonistykę, Borowski równocześnie uczęszczał na seminarium historii kultury europejskiej. Na uniwersytecie podziemnym zetknął się z młodymi, wspaniale się zapowiadającymi pisarzami: Wacławem Bojarskim (występującym pod pseudonimem Czarnota, Jan Marzec, Wojciech Wie-rzejski, Marek Zalewski) i z Andrzejem Trzebińskirr 153 (pseudonim Stanisław Łomień, Paweł Późny), Borowski przyjął kryptonim T. B. i tb. Prowadził z kolegami gorące dyskusje, "ząb za ząb kłóciliśmy się - napisał później w swym szkicu Profesorowie i studenci - o elementy struktury Pana Tadeusza, o wzajemne powiązania żywiołu lirycznego i epiki w Beniowskim Słowackiego, o rolę opisu przyrody w dziele literackim...". Mimo szalejącego terroru, częstych łapanek ulicznych urządzanych przez okupanta, wywózek na roboty do Rzeszy, młodzi intelektualiści wciąż spotykali się w baraku na ulicy Skaryszewskiej, gdzie w pokoiku Borowskiego "odbywały się wykłady z filozofii... - wspomina Wanda Leopold. - Zostawaliśmy po wykładach, może właśnie dlatego, że zostawał przecie Tadeusz i wtedy od kategorii Arystotelesa skakaliśmy do współczesnej poezji, kłóciliśmy się o Gałczyńskiego, Miłosza i Broniewskiego.
Tadeusz, wichrząc włosy, wyciągał z półki i wyczytywał na głos coraz to inne wiersze, a czasem niektórzy, z początku jeszcze nieśmiało, czytali własne utwory...".
Borowski, studiując, również układał swoje wiersze, zimą 1941 roku miał ich już sporą garść. Wtedy to nastąpił jego debiut poetycki w Zaborowie, koło Leszna, w majątku rodziny jego przyjaciela, Edmunda Kujawskiego. Odczytując w "Kujawiance" wiersze nie ujawnił jednak swego autorstwa, lecz przypisał je bliskiemu koledze, Bronisławowi Wihany. Tego też wieczoru powstała grupa "przyjaciół o zbliżonych zainteresowaniach - pisze Edmund Kujawski - głównie artystycznych, którzy dążyli do konfrontacji postaw światopoglądowych i twórczych, którzy także chcieli mlmc wszystko ocalić prawo do młodości, do radości, szczęścia Nazwali siebie esencjalistami...". Przyjaciele najchętnie zbierali się w pokoiku na Skaryszewskiej, podejmowa no też wyprawy do "Kujawianki", spotkania miały chs rakter kabaretu literackiego. Grupa brała również udzi w podziemnym życiu artystycznym, w urządzany* tajnych wieczorach i porankach literackich, koncertac chodziła na występy trup teatralnych, organizowa konspiracyjnie za każdym razem w innym mieszkar prywatnym.
oraz Na pół drogi pewnej polityki, "Twórczość", 1971, nr 4.
