Nota biograficzna
Tadeusz Borowski urodził się 12 listopada 1922 roku w Żytomierzu, na Ukrainie, zmarł 3 lipca 1951 roku w Warszawie. Pochodził z rodziny inteligenckiej. Kiedy przyszedł na świat, ojciec jego, Stanisław, był wówczas księgowym w żytomierskiej spółdzielni pszczelar-sko-ogrodniczej. Za przynależność do tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) został w 1926 roku aresztowany i wywieziony do Karelii, gdzie skierowano go do pracy przy budowie białomorskiego kanału. Matka, Teofila Borowska, w 1930 roku została zesłana na daleką Syberię, nad rzekę Jenisej.
Tadeusz wraz ze swym starszym bratem początkowo uczyli się w polskiej szkole w Żytomierzu, kiedy pozostali sami, Tadeuszem zaopiekowała się jego ciotka, która zabrała go do pobliskiego Marchlewska. Tu uczęszczał do radzieckiej szkoły, a do codziennych obowiązków jego należało pasienie krów. Kiedy w 1932 roku ojciec w drodze wymiany za więzionych w Polsce komunistów mógł powrócić z wygnania, dziesięcioletni Tadeusz wraz ze swym bratem wyruszyli w daleką podróż celem zdobycia papierów umożliwiających im repatriowanie się do Polski. Przez Kijów pojechali do Moskwy, gdzie przez Czerwony Krzyż wystarali się o oficjalne zezwolenie na przyjazd do kraju.
Z ojcem spotkali się w nadgranicznym mieście Baranowicze. Doznane przeżycia wstrząsnęły młodziutkim Tadeuszem, który ułożył wtedy swój pierwszy wiersz pt. Nasza podróż, odnotowany przez ojca 5 października 1932 roku. Matka powróciła dopiero w dwa lata później, kiedy rodzina osiadła już w Warszawie, ojciec poety pracował w fabryce Lilpopa na Woli, a Tadeusz chodził do podstawowej szkoły na Solcu. Już wówczas obudziło się w nim zainteresowanie poezją, podjął nawet pierwsze próby rymowania. Niebawem rodzice zmuszeni byli umieścić chłopców w internacie, gdyż z powodu ciężkich warunków materialnych matka musiała również przyjąć pracę. Została instruktorką na kursach kroju i szycia. Chłopców oddano do bursy Ojców Franciszkanów, opiekujących się młodzieżą z prowincji. Dalszą naukę podjął Borowski w Gimnazjum imienia Tadeusza Czackiego w Warszawie.
W okresie tym wybitny polonista, profesor Stanisław Adamczewski, rozbudził zainteresowania historyczno-literackie w przyszłym poecie, który w gazetce szkolnej zaczął zamieszczać swoje młodzieńcze wypowiedzi poetyckie, m. in. opublikował wówczas wiersz pt. Kołowrotek.
Wybuch wojny we wrześniu 1939 roku uniemożliwił Borowskiemu ukończenie gimnazjum, maturę uzyskał dopiero wiosną 1940 roku, na tajnych kompletach zorganizowanych przez Liceum im. Tadeusza Czackiego. Jesienią tego samego roku został słuchaczem pierwszego roku podziemnej polonistyki na tajnym Uniwersytecie 152 Warszawskim. Aby zapewnić sobie minimum egzystencji, podjął jednocześnie pracę zarobkową. Początkowe pomagał bratu zatrudnionemu w magazynie budowlanej firmy Pędzich na Skaryszewskiej, a w 1942 roku otrzymał w tej firmie stanowisko magazyniera materiałów budowlanych i stróża nocnego. Praca ta zapewniała utrzymanie nie tylko jemu, ale i jego rodzinie, ponadto dzięki niej uzyskał pokoik w baraku na Skaryszewskiej. Pokoik ten stał się z czasem dogodnym miejscem tajnych spotkań jego przyjaciół o zbliżonych zainteresowaniach, głównie artystycznych, jak i młodzieży lewicowej lub lewicującej. Sam do konspiracji nie należał, był jednak z nią pośrednio związany, poprzez czynny udział w organizowaniu podziemnego życia kulturalnego.
